------------------

De afgelopen 2 dagen leef ik in een roes! Nederlands Kampioen geworden na 15 jaar wedstrijden te hebben gereden. Een paar keer ben ik er dicht bij geweest en in juli dit jaar lukte het mij om 6^de te worden op het NK XC in Noorbeek. Ik hoor Danny Sijen het nog zeggen: vorig jaar 12^de, dit jaar 6^de dat is volgend jaar 1^ste! En dan word ik nu in eigen dorp Nederlands Kampioen Mountainbike Marathon bij de Masters 30 -39!! .

Dit seizoen verliep tot september gewoon goed. Echter na de Vulkanbike in de Eifel kreeg ik last van een peesplaat die niet mee wilde werken. Na 1,5 uur mtb-en moest ik dan vaak stoppen met de training en naar huis afdraaien. Natuurlijk geen prettig gevoel met het oog op het NK! De weken gingen snel voorbij en met nog 2 weken te gaan, kwam de sportmasseur (Piet Bosch uit Eijsden) met het voorstel om de peesplaat in te tapen om zo de spanning te verlagen. De dag erna op training geprobeerd en het lukte zo om de hele route van de BBC te verkennen en bijna pijnloos te rijden! Dat was een fijn gevoel om een week voor D-day de oplossing te hebben gevonden en pijnvrij te kunnen rijden! Ik was blij dat ik kon starten in de BBC!.

Dan was het nu nog het volgende obstakel te nemen, namelijk de drukte op het werk. Op DSM ging afgelopen week de fabriek stop voor groot onderhoud. Dat betekent veel werken en weinig tijd voor andere zaken. Geregeld kwam ik pas na 19.30 uur thuis en was de energie op om nog iets te gaan doen. Na een werkweekje van 56 uur ben ik dan zaterdag samen met Jean en Franck de eerste kilometers van de BBC nog gaan rijden om nog de keuze te maken of het de fully of de hardtail werd. Het werd de hardtail, want ik had een gevoel dat het vandaag wel eens snel zou kunnen gaan… Vorige week 4,5 uur gereden over de route en daar zouden wel eens een 20 minuten af kunnen gaan… ’s Avonds het startnummer opgehaald en alle spullen klaar gelegd voor D-day.

In de ochtend was het nog een zenuwachtig gedoe bij ons thuis ivm de bevoorradingen tijdens de wedstrijd. Er werd een compleet logistiek plan opgezet om alle rijders te kunnen voorzien van bidons en eten.

.

.

Dan was het bijna zover. Tijd voor de wedstrijd! Eerst nog even opstellen en om 10.00 uur klonk dan eindelijk het startschot! Mijn eerste doel was om zo snel mogelijk zo ver mogelijk naar voren te rijden. Dat werd dus gas geven door de straten van Eijsden! Bij het binnenrijden van Voeren wilde ik immers niet te ver van achteren zitten ivm eventuele opstoppingen. En dat lukte. Op de eerste klim zat ik samen met Patrick Meersschaert en Jean. Dus dat zat goed! Al snel vormde er zich een Limburgse groep met Jean, Rene Kuhlmann, Eric Willems, Daan Bongers en ik. Altijd leuk zo!

.

Bij Teuven werden we flink aangemoedigd door de harde kern uit Eijsden en dat gaf moraal! Nog even en dan gingen we België verlaten en reden we Nederland in. Op het plateau bij Heyenrath ging de grote plaat erop en reden Jean, Daan en ik samen verder. De bidons werden aangepakt en weer snel verder.

Bij Gulpen gingen Jean en Daan mij net iets te snel en moest ik een paar meter laten. Jean had dat snel in de gaten en hield even in, zodat ik kon aansluiten. Thanxs!! Even op adem gekomen en weer door. Nu konden wij ons gaan opmaken voor de zware strook rondom Gulpen en de Keutenberg. Hier kreeg ik weer wat kracht en ritme in de benen en ging het weer de goede kant op. De groep was inmiddels aangegroeid en dat vond ik wat minder. Immers meer concurrenten die in het wiel kunnen zitten. En om nu achterin de groep te gaan zitten vond ik geen goed idee, want een gat was immers snel gevallen. Bovenop bij Sibbe kwam het snellere gedeelte en daar was het wel weer goed rijden in de groep. De snelheid zat er behoorlijk in.

Bij het uitrijden van Berg en Terblijt kwam een afdaling die ik als eerste naar beneden wilde rijden (handig die parcours kennis), om zo als eerste aan de volgende klim te kunnen beginnen en geen gaten meer hoeven dicht te rijden. Bovenop zag ik dat er achter mij een paar gaten waren gevallen en ik besloot nog even door te trekken om zo de volgende afdaling nog wat meer meters voorsprong te kunnen nemen en zo aan de volgende klim te kunnen beginnen.

.

En dat lukte. Met 2 man reden we weg en als snel zat ik alleen, daar mijn mede vluchter niet kon volgen. Alleen jammer dat de weg richting Bemelen lang en vlak was. De groep kwam terug en er werd niet meer echt samen gewerkt. Op de beklimming van de Bemelerberg had ik dan ook zoiets van: “Tempo maken, dan vallen de mindere er wel af”. Johan Slechte (die de week ervoor mee had gereden op de verkenning) sloot aan en Jean volgde iets later. Ik dacht dat is mooi. Met 3 man zo wegrijden is goed. Dus ik trek door richting Gasthuis. Bleek alleen Johan er nog aan te bungelen en was Jean niet meer erbij  Maar ja, wachten was niet meer aan de orde en de dieselmotor kwam nu echt op stoom

.

Samen met Johan in de achtervolging gegaan op de volgende mannen. Bij Cadier en Keer stond Richard voor de zoveelste keer aan te moedigen en riep dat er een groep niet ver voor ons reed. Met die mannen in het vizier ging de achtervolging verder en vlak voor Gronsveld konden wij al aansluiten. Deze groep reed wat langzaam en ik besloot meteen door te rijden. Pijn in de benen of niet.

.

Op de beklimming van de Gronsvelderberg en het Savelsbos reden we als groep verder en na de laatste bevoorrading ging de finale in. Nog 15 km en dan finish in Eijsden. Op de beklimming achter camping de Bosrand was het nog even doorbijten (ik reed immers alweer voor de groep uit) om de achtervolgers achter mij te laten. Sjef Klerken probeerde nog bij te komen en onderaan de voet van de laatste klim sloot een hele groep helaas weer aan. De benen liepen op dat moment helemaal vol, maar bleef door trappen. Eenmaal boven was het alleen nog maar naar beneden en dan raggen door de straten van Eijsden.

.

.

Met 4 man reden we de laatste kilometers samen en kwamen na 3:41 uur binnen. He he! Dat zat erop! Alles goed gegaan en geen last van de blessure gehad! Na de finish naar de teambus gereden om daar even uit te blazen bij de Teammanager Herman Schoens.

Even later komt mijn vader aanlopen en zegt: “Wat heb je gedaan! Je hebt gewonnen en Jean is 2^de!” Ik kijk hem vol ongeloof aan, want ik was er helemaal niet met de uitslag bezig geweest! Ik was al tevreden hoe ik de wedstrijd had gereden! En dan begint het geknaag! Mijn vader begon te twijfelen, want hij vroeg zich af of hij de speaker wel goed had verstaan…

Samen met Jean liepen we over de Vroenhof om een uitslag te pakken te krijgen, maar dat wilde niet lukken! Wel werd ik al een paar keer gefeliciteerd met mijn overwinning en ik kreeg steeds meer het besef dat ik wel een Nederlands Kampioen zou zijn geworden! En dat in eigen dorp!! Uiteindelijk na een dik half uur werden we opgeroepen voor het podium en mochten Jean, Hugo de Jong en ik naar voren komen!

.

.

Staand op het hoogste trede van het podium mocht ik de rood-wit-blauwe trui en de medaille in ontvangst nemen en werd het volkslied voor mij gedraaid! Een heerlijk gevoel!!! En dan nog samen met mijn vaste trainingsmaat Jean naast mij op de 2de plaats! Kan niet mooier!

De uren daarna was het alleen maar genieten en de vele felicitaties in ontvangst nemen. Sinds gisteren heb ik dan ook eindelijk het besef dat ik Nederlands Kampioen bij de Masters 1 ben geworden!!

Ik wil iedereen bedanken die mij tijdens de wedstrijd heeft aangemoedigd. Zelfs enkelen stonden meerdere malen langs het parcours en dat gaf een goed gevoel! En natuurlijk pap, mam en Manon die mij de bidons hebben aangegeven! Dankjewel!

En dan ook nog een proficiat naar mijn andere ploegmakkers! Patrick Meersschaert werd Belgisch Kampioen bij de Masters 2, Gody Jacobs werd 4de bij de Elite en 7e overall!

.

Filmpje podium: